هوا سرد بود و من منتظر . تاکسی که رسید به جای اینکه بگم آزادی ، گفتم تهران !!!

راننده ماشین رو از عجله باز ایستوند . سوار که شدم گفت : عاشقی ؟

خندیدم و یه پنج هزار تومنی بهش دادم . وقتی رسیدیم به جای باقی پولم ، همون پنج هزار تومنی رو پس داد .

خندیدم . پرسیدم : عاشقی ؟

زعیف می بینم

زعیف می نویسم

زعیف بازی می کنم

زعیف کارگردانی می کنم

طراحی هام زعیفن

حرف های زعیفی می زنم

چکار کنم «قوی» ها ؟؟ من زعیفم . زات خودم رو که دیگه نمی تونم تغییر بدم که ؟ بزار آینده ی رسانه ی ملی در دست شما قوی ها باشه . سینمای ملی هم همینطور . و تسویر سازی و طراحی و غیره و زالک . اینجاست که مهدی موسوی می گه : «مثل سیگار نسفه افتادم ، در جهانی که پمپ بنزین بود»

این جماعت آمادن که اگر بیفتی منفجر بشن و آتیشت بزنن .

آدم خوبه گاهی وقتا از خودش بیاد بیرون یه نگاهی به خودش کنه ببینه چقدر شبیه «بزرگسالیا»ی دوران بچگیشه . چقدر شبیه آرزوهای اون دورانه . وقتی از خودم میام بیرون و خودم رو می بینم ، می فهمم هیچ شباهتی به هیچ چیز ندارم . یه آدم بی هویت دلقک که فقت بلده بخندونه ، قسه بگه و ادا در بیاره .

دلقک .

این داشتکده رید به تمامی آرزوهای من . «کاش هرگز آن روز از درخت انجیر پایین نیامده بودم ، کاش» . فکر می کردم آدمایی که می شناسم ، آدمایین که می شناسم . هر روز و هر روز بیشتر به این نتیجه می رسم که تو این دنیای لعنتیه گه ، به هیچ کس شبیه نیستم .

چه کنم که سد سال دیر به دنیا اومدم . چه کنم ؟

بگذریم ...

گاهی مرگ می شه بزرگترین آرزوی آدمای کوچیکی مث من ...

پ.ن : چه زجری می کشد آن کس که انسان است و از احساس سرشار است .

تحفه __ ارشام :

گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند

گفتا به چشم هر چه تو گویی چنان کنند

گفتم خراج مصر طلب می کند لبت

...

بغلم کن پتوی غمگینم!

بعد صد سال و قرن! تنهایی

بغلم کن که آتشم بزنی

توی این خانه ی مقوّایی

بغلم کن که شاد و غمگینم

مثل گریه پس از خودارضایی

شاعرت فرق داشت با دنیا

عاشق ِ آنچه که نمی شد بود

وسط جشن، گریه می کردم

گرچه لبخند زورکی مُد بود

فوت کردم به کیک بی شمعم

مرگ من لحظه ی تولد بود...

«دكتر مهدی موسوی»

پ.ن : دارد چكار با خودش این مرد می كند ؟؟؟